Error 404
هرچقدر که صفحات وب را بالا و پایین میکنم جز اخبار جنگ چیزی به چشم نمیخورد، این وسط موج گرانی ها هم از یک طرف دستش را برگلویمان گذاشته. با قطعی حدود ۲۰ روزهی اینترنت برنامه های من به طور کامل سه ماه عقب تر افتاد.
پدر میگوید اینهمه بحث و جدل سیاسی را کنار بگذار. هربار که با کسی درمورد شرایط کشور بحث میکنم کمی بعد به خودم لعن میفرستم و میگویم :«ای لال بشی تورو، بازم که حرف زدی!»
به اشتراک های از دست رفته فکر میکنم، بعضی از پلتفرم ها ۱۵ روزی اضافه کردند، اما خارجکی ها گویا نمیدانستند در ایران چه خبر است.
کامپوزیت دندان شمارهی ۲ شکسته، حس و حال رفتن به دندانپزشکی نیست! به این فکر میکنم که قرار بود چشم ها را بعد عید عمل کنم و از این عینک کوفتی خلاص شوم، بعد با خودم میگویم با این دریای خونی که قرار است جاری شود که تا عید؟ اصلاً شاید زنده نباشیم! با شنیدن حقایق کَر شدیم، با دیدنشان هم کور شدن توفیق است!
از تعارف بگذریم قرار بود سال ۴۰۴ خیر سرش متفاوت تر از باقی سال ها باشد و بود! اما متفاوت تر از تصورات ما. سال با افزایش سرسام آور قیمت ارز و طلا شروع شد، بعد جنگ و سپس داشتیم روی آرامش را میدیدیم که دوباره دلار و طلا. این دم آخری هم زدند جوانانی که ترس از آیندهی نامطلوب را داشتند کشتند.
خیلی از دوستان و رفقا را دیدم که امسال مضاعفتر تلاش میکردند، از بعضی هایشان در شگفتی بودم که «پسر چه پیشرفتی!» خودم هم آستین ها را تا زده بودم و همت میکردم که به نتیجهی دلخواه برسم و گاهاً از خودم ذوق زده میشدم. همه ذوق داشتیم!
الان که نگاه میکنم میبینم خودمان، خودمان را چشم زدیم. «اَی که چشمات دربیاد، در بیاد که اینهمه جنایت و اتفاق بد رو نبینی.»
آخر شب ها همیشه با فکر و خیال درگیر بودم و جز مدتی که مشغول دیدن یکسری دوره آموزشی و درس خواندن بودم این چندسال شب که میشود هجوم افکاری با مضمون «اینهمه خون جگر خوردیم که چه؟» شبم را سیاه تر میکند!
به خاطر بارش برف و باران این روز ها حتی پا به بیرون از خانه هم نمیشود گذاشت، فلذا دیگر با رخ همچون ماهِ خورشید خانوم غریبه شدهایم و با کمبود ویتامین D مواجه شدن چیز عادیای به نظر میرسد.
و مخلص کلام اینکه ۴۰۴ هرچه که بود هیچ کجایش شبیه یک سالِ معمولی نبود، شاید هم سال نبود! به اصطلاح عامه اِرور (Error) بود، آن هم از نوع 404 Not Found.
از اولش هم یه حسی داشتم که سال خوبی نشه ولی نه تا این حد!