شعر | زخمی وابستگی
۱۷ امین روز از مرداد ماه
من شعرترین حالت بیچارگی هستم
لبخندِ پر از گریهی یک زندگی هستم
غربت زدگی سوخت تمام جگرم را
من تلخ ترین حالت آوارگی هستم
بی تو چه کنم این همه عمر دربهدری را
من حاصلِ بیرحمیِ دلبستگی هستم
من عاشقام اما که تو را نیست نگاهی
من بُغض ترین حالت آزردگی هستم
در سایهی تردید، گرفتار تباهی
من زخم ترین زخمیِ وابستگی هستم
۱۲ مرداد ۱۴۰۴
۱۹:۴۵
من آنچه که هرگز نمی دانی تو، آن هستم!
خیلی خوب بود شعرتون👌